Αν δεν αρχίσει να ρολάρει με το πέρασμα του χρόνου, τι ΠΑΟΚ θα είναι χωρίς Ντέλια, ή με Ντέλια όταν δεν μπορεί να πάρει το ματς μόνος του;
Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των τριών πρώτων αγώνων του ΠΑΟΚ στα προκριματικά του Europa League, είναι ξεκάθαρα δύο συμπεράσματα και εύλογα δύο ερωτήματα.
Εσκασα στο ματς με την Αντερλεχτ. Παρακαλούσα να μπει έστω ένα γκολ, με οποιονδήποτε τρόπο, για να λήξει το ματς τουλάχιστον ισόπαλο.
Παρακαλούσα κάποιοι παίκτες, έστω δυο-τρεις, να ακολουθήσουν τον Κωνσταντέλια, τον Ζαφείρη, εν μέρει και τον Ζίβκοβιτς.
Παρακαλούσα, μετά το 70’, όταν ο Λίσι το γύρισε σε… τουρλουμπούκι ποδόσφαιρο, μία έστω σέντρα να βγει με τρόπο που να αποφέρει το 1-1.
Δεν έγινε τίποτε απ’ όλα αυτά, πήγα για ύπνο θυμωμένος κατά τις 12:30 και την τελευταία φορά που θυμάμαι να βλέπω το ρολόι, στριφογυρίζοντας από το κακό μου, έδειχνε 4:17. Και πώς να κοιμηθείς εύκολα;
Εσκασα βλέποντας την μπάλα στα δίχτυα του Παβλένκα, όταν, μέσα σε 17 δευτερόλεπτα από τη σέντρα, κοιμήθηκε όλος ο άξονας σε γιόμα του τερματοφύλακα της Αντερλεχτ.
Εσκασα με τον Ζαφείρη που δεν μπόρεσε να διώξει, έσκασα με τον Ζίβκοβιτς που την έδιωξε τσαπατσούλικα στέλνοντάς της σε αντίπαλο, έσκασα με τον Μιχαηλίδη που κυνήγησε λίγο αλλά δεν πρόλαβε τον σκόρερ πριν από το σουτ, έσκασα και με την μπάλα που βρήκε το σώμα του Παβλένκα αλλά αντί να πάει οπουδήποτε αλλού εκτός εστίας πήγε στα δίχτυα.
Εσκασα όταν είδα τον Μιχαηλίδη να παίρνει φόρα για να εκτελέσει το πρώτο πέναλτι που κέρδισε ο Κωνσταντέλιας. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Πλάνταξα όταν το έχασε, χάρηκα με τον Μύθου που πήρε το ριμπάουντ και σκόραρε και ξαναπλάνταξα όταν το VAR μάς έδειξε ότι ο άπειρος ακόμη πιτσιρικάς βιάστηκε να πατήσει περιοχή πριν από την εκτέλεση.
Εσκασα όταν αυτός ο “περίεργος” γενικά ρέφερι και ο VARίστας, εξετάζοντας το δεύτερο μαρς πέναλτι που κέρδισε ο Κωνσταντέλιας, γύρισαν τη φάση πολύ πιο πίσω και τελικά αποφάσισαν ένα φάουλ σε βάρος του ΠΑΟΚ, το οποίο δεν θα το έδιναν οκτώ διαιτητές στους δέκα και με το οποίο δεν θα ασχολιόταν κανείς αν δεν γινόταν το πέναλτι σε βάρος του Ντέλια.
Υστερα, έσκασα με όλη την ομάδα έως τη λήξη του αγώνα. Διάθεση μεγάλη, τρεξίματα πολλά, κατοχή της μπάλας, αλλά ουσία μηδέν. Μία ακόμη φοβερή ενέργεια του Κωνσταντέλια στο πρώτο ημίχρονο που έβγαλε σε θέση βολής τον Τάισον αλλά εκείνος αστόχησε και σε όλο το δεύτερο ημίχρονο σχεδόν τίποτε άλλο. Ενα σκαστό του Ζαφείρη που δεν κατάφερε να σουτάρει όπως έπρεπε (κι αυτό μετά από μπάσιμο του Κωνσταντέλια), ένα αφελές αδύναμο πλασέ του Γερεμέγεφ και δύο συρτά σουτ από Κωνσταντέλια και Ζίβκοβιτς που κοντραρίστηκαν ήταν όλες κι όλες οι φάσεις που δημιούργησε ο ΠΑΟΚ, παρά το επίμονο μονότερμα. Και, με εξαίρεση την κλασική ευκαιρία με τον Τάισον και το σουτ του Ζαφείρη οι υπόλοιπες ήρθαν πάνω στην αναμπουμπούλα από τις συνεχείς σέντρες στις οποίες το έριξε όλη η ομάδα από ένα σημείο και μετά μήπως και νικήσει την πολυπρόσωπη άμυνα των Βέλγων.
Μηδέν γκολ, μια πάσα-πάρε βάλε, δύο κερδισμένα πέναλτι και κάποιες άλλες εύστοχες πάσες, όχι όμως πάσες-κλειδιά, είναι μικρή προσφορά από τον Κωνσταντέλια, αφού με το τεράστιο ταλέντο του μάς έχει συνηθίσει σε περισσότερα. Να, λοιπόν, το πρώτο συμπέρασμα: Αυτό το ματς ο μικρός μάγος δεν το πήρε μόνος του, όπως τα προηγούμενα δύο με την Ντιναμό Κιέβου και ο ΠΑΟΚ έχασε. Ναι, αν δεν στεκόταν και άτυχος, θα μπορούσε να φτάσει στην ισοπαλία, αλλά το συμπέρασμα δεν θα άλλαζε. Οπως δεν αλλάζει αυτή τη χρονική περίοδο ένα εύλογο ερώτημα: Χωρίς Ντέλια, ή με Ντέλια που δεν θα μπορεί να κρίνει το αποτέλεσμα ποιος θα είναι ο ΠΑΟΚ; Και τι θα πετυχαίνει;
Απολύτως σχετικό με το πρώτο, είναι και το δεύτερο συμπέρασμα: Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα, για τρίτο σερί παιχνίδι ο ΠΑΟΚ, ως ομάδα, δεν ρολάρει. Είμαστε ακόμη αρχές Αυγούστου, είναι νωρίς, κάποιοι παίκτες άργησαν (όπως πάντα) να έρθουν, άλλοι ακόμη έρχονται, ο προπονητής είναι καινούργιος, είναι δύσκολο όλοι μαζί να πρόλαβαν να βρουν “χημεία”, ναι, συμφωνούμε, αλλά οι προκρίσεις κερδίζονται όχι με τη μαγκιά και το ταλέντο ενός ή δύο παικτών, αλλά με τη γενική καλή απόδοση της ομάδας. Και για να πάρει ο ΠΑΟΚ αυτή τη δεύτερη πρόκριση και ύστερα μια τρίτη, είναι υποχρεωτικό να βρει τον τρόπο να γίνει το συντομότερο δυνατό αυτό που λέμε ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης.
Μακάρι η “αδύναμη” εικόνα του ΠΑΟΚ (ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα, ξαναλέω) να γίνει σταδιακά πολύ καλύτερη όταν συμπληρωθεί το ρόστερ και έχουν προσαρμοστεί απόλυτα όλοι οι παίκτες. Μακάρι να αποδειχθεί ότι για την εικόνα των τριών πρώτων αγώνων έφταιγε η… χρονοκαθυστέρηση. Μακάρι να μην αποδειχθεί ότι (για μια ακόμη σεζόν) το πρόβλημα ήταν η έλλειψη ποιότητας και πληρότητας στο ρόστερ. Να, λοιπόν, ένα ακόμη βασανιστικό ερώτημα, πέρα από το πόσο ποιοτικός και πόσο αποτελεσματικός θα είναι ο ΠΑΟΚ χωρίς την τεράστια συμβολή του Ντέλια.
Οσο για τον Λίσι, με συγχωρείτε αλλά δεν είναι ώρα να τον κρίνουμε. Προσπαθεί να “περάσει” στην ομάδα μια άλλη φιλοσοφία και κάπως διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού, πιο “ελεύθερο” όπως λένε πολλοί, προσπαθεί να βρει σε πολλούς παίκτες ρόλους που τους ταιριάζουν, γενικά προσπαθεί, έχοντας αντίπαλο την πίεση που δημιουργείται από την ανάγκη του θετικού αποτελέσματος, αλλά και από το καθόλου ευχάριστο γεγονός ότι, ενώ κρίνεται το μέλλον του ΠΑΟΚ στην Ευρώπη, το ρόστερ είναι ακόμη υπό διαμόρφωση.
Ναι, στο τέλος του αγώνα με την Αντερλεχτ προσπάθησε να αποφύγει την ήττα με αλχημείες (μαζί Μύθου, Γερεμέγεφ, αλλαγές θέσεων για Ντέλια και Ζίβκοβιτς, χαφ αμυντικό ο Τέϊλορ-και όχι μόνο αυτά), αλλά τι να έκανε;
Οταν σε πιάνει η απόγνωση με το “ορθόδοξο” ποδόσφαιρο, συχνά καταφεύγεις στο “πειρατικό”. Το έχουν κάνει, το κάνουν και θα το κάνουν προπονητές παγκόσμιας εμβέλειας και φήμης. Οταν “πιάνει” το τουρλουμπούκι, οι αφελείς τους χαρακτηρίζουν προπονηταράδες. Οταν δεν “πιάνει” χλευάζουν τους “άσχετους”.
ΥΓ. Καλό πάσινγκ γκέιμ, πολύ τρέξιμο, δεξιοτεχνία και ταχύτητα. Αυτά, άλλο όχι σε ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό, είναι, όπως είδαμε, τα προσόντα της Αντρλεχτ. Σ’ αυτά πρέπει να είναι ανώτερος ο ΠΑΟΚ στη ρεβάνς. Και στη θέληση για την πρόκριση.
Στέλιος Απ. Γρηγοριάδης
