Εχει αλλάξει... attitude

Μέτριος, υποτονικός σε πολλά χρονικά σημεία του αγώνα, «νερόβραστος» και εμφανώς διαφορετικός σε σχέση με την εικόνα που έχει δείξει στην πλειοψηφία των αναμετρήσεων που έχει δώσει σε αυτό το εξάμηνο αγωνιστικής δράσης. Ετσι περιγράφεται κατ’ εμέ η παρουσία του Ηρακλή στο παιχνίδι της Τετάρτης με αντίπαλο τη Λαμία.

Με τα στάνταρ που μας έχει παρουσιάσει η ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου και τις εμφανίσεις και νίκες με τις οποίες μας έχει… καλομάθει όλους, έτσι; Ο περιγραφείς παραπάνω Ηρακλής όμως και πάλι ήταν ανώτερος του αντιπάλου του. Στη μέτρια ημέρα του δημιούργησε και σπατάλησε τρεις κραυγαλέες ευκαιρίες, πέτυχε ένα γκολ, ακολούθησε το γνωστό ορθολογικό πλάνο παιχνιδιού και θα μπορούσε κάλλιστα να πετύχει την ολική και όχι εν μέρει ανατροπή.

Απέναντι στη δεύτερη ομάδα του πρωταθλήματος που η αλήθεια είναι ότι διαθέτει ένα αξιόλογο ρόστερ και κόντρα σε μία κακή, κάκιστη διαιτησία. Κακά τα ψέματα όμως το κέρδος για εμένα προσωπικά από τη «μάχη» της Λαμίας ήταν άλλο. Δεν είχε να κάνει τόσο πολύ με το βαθμό που κατέκτησε ο Ηρακλής, για την αντίδραση που… έβγαλε εντός αγωνιστικού χώρου, για τη διατήρηση της βαθμολογικής διαφοράς ενόψει πλέι οφ και του αήττητου συγχρόνως.

Ο Ηρακλής, μου, μας έδειξε, ότι τη φετινή χρονιά έχει αλλάξει… attitude. Θέλετε ελληνιστί; Στάση, νοοτροπία, συμπεριφορά, διάθεση. Στο… πονεμένο dnaαυτής της ομάδας, του συλλόγου γενικότερα και στην αρρωστημένη νοοτροπία που ανέδυε-όχι όμως από την πλευρά των φιλάθλων της- ο μη συμβιβασμός των «κυανόλευκων» με το βαθμό της ισοπαλίας και η στενοχώρια που προκαλεί αυτή είναι ένα μεγάλο «παράσημο» για το Νίκο Παπαδόπουλο και τους παίκτες του.

Το «πότισμα» της νοοτροπίας νικητή από τον κόσμο στην ομάδα νομοτελειακά οδηγεί στα ψηλά!