Ελληνική διαιτησία: Μια τράπουλα με σημαδεμένα χαρτιά!
Και ξαφνικά… προέκυψε, εκεί που δεν το περίμενε κανείς, κόντρα στο καλό κλίμα και στην ανάγκη να εμπιστευτούμε τους Έλληνες διαιτητές, εξοβελίζοντας τους «ξένους»… γενικός ξεσηκωμός και πρόβλημα σοβαρό, με τις διαμαρτυρίες να προσλαμβάνουν μορφή επιδημίας.
Το περίεργο βέβαια είναι ότι οι περισσότεροι από τους δυσαρεστημένους, ανήκουν στους υπέρμαχους της άποψης ακόμη και στα ντέρμπι να προτιμούν… τους Έλληνες! Θέμα διαιτησίας λοιπόν, με το ξεκίνημα και του φετινού πρωταθλήματος. Θα μου πείτε ότι οι έχοντες καλή γνώση του χώρου, βάση εμπειριών, δεν αιφνιδιάστηκαν από την στιγμή που το συγκεκριμένο «θέμα»
δεν έπαψε να υπάρχει για δεκαετίες ολόκληρες. Από την εποχή της «θρυλικής» παράγκας μέχρι και σήμερα. Είναι γνωστές οι μάχες που δόθηκαν για την απαλλαγή της διαιτησίας από κατοχικές καταστάσεις, οι οποίες διαμόρφωσαν ένα κλίμα παρασκηνιακού ελέγχου και νομής εξουσίας, από την πλευρά ενός πανίσχυρου συλλόγου.
Η «θρυλική» παράγκα λειτουργούσε ανεμπόδιστα σαν σχολή εκπαίδευσης των νέων διαιτητών, ασκώντας απόλυτα έλεγχο στους αποφοίτους της, φροντίζοντας συγχρόνως και για την καριέρα τους. Η συγκεκριμένη σχολή λειτούργησε αποτελεσματικά για αρκετά χρόνια. Ιδιαίτερα την εποχή του περιβόητου «θείου» (Κόκκαλης). Τότε που τα πρωταθλήματα τελείωναν πριν ακόμη αρχίσουν. Στρατιές ολόκληρες απόφοιτων πέρασαν από την μια γενιά στην άλλη, τις «αρχές», τις «αξίες» αλλά και τα «οφέλη» για όσους νέους ξεκινούσαν την καριέρα τους. Στη διάρκεια όμως της δοκιμασίας ή του διλλήματος αν θέλετε που αφορούσε το σχετικό «προσηλυτισμό», υπήρξαν και αντιδράσεις από κάποιους «θαρραλέους», που αρνήθηκαν να υποκύψουν. Το τι τράβηξαν οι συγκεκριμένοι, περνούσε εύκολα προς τα έξω και σαν ένα ιδιαίτερο μήνυμα για όλους. Μέσα σε αυτό το κλίμα στα τόσα χρόνια της διάβρωσης και της σαπίλας της διαιτησίας, αναδείχθηκαν τα μεγαλύτερα «ανοσιουργήματα». Με τους πρωταγωνιστές τους να χαρακτηρίζονται… «εκδωροσφαγείς».
Με το «σφράγισμα» της παράγκας, όπως ήταν λογικό θα έπρεπε να κλείσει και ο κύκλος των προκλήσεων, με τις διαιτητικές σφαγές να εξαφανίζονται. Είναι αλήθεια ότι ελαττώθηκαν και περιορίστηκαν. Σε αυτό βοήθησαν και κάποιες διαφοροποιήσεις με αποφάσεις, όπως ο ορισμός ξένου αρχιδιαιτητή. Ένας θεσμός που διακωμωδήθηκε με την περίπτωση Κλάτενμπεργκ. Τον οποίο ο Ολυμπιακός κυνήγησε στην αρχή με το καλημέρα και στη συνέχεια τον «αγκάλιασε» για να πετύχει τους στόχους του. Μέχρι πρότινος μάλιστα ο περί ου ο λόγος ξένος αρχιδιαιτητής από ότι θυμάμαι εργαζόταν και σαν υπάλληλος στην Νότιγχαμ Φόρεστ. Με ότι σημαίνει αυτό το τελευταίο.
Πάμε όμως στο σήμερα για να πάρουμε θέση στην αιφνιδιαστική αντίδραση και τις πολλές φωνές για την διαιτησία. Όπως προαναφέραμε, ο χώρος είναι εδώ και δεκαετίες απόλυτα διαβρωμένος. Μπορεί την εποχή της παράγκας να γινόντουσαν όλα φανερά. Τώρα θα πρέπει να αντιληφθούν άπαντες, πως όσα προκλητικά συμβαίνουν είναι λιγότερα και γίνονται και πιο κομψά. Δυστυχώς όμως οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Προς επίρρωση της άποψης ότι η ελληνική διαιτησία παραμένει ένας χώρος στον οποίο κάποιοι κινούνται με την ίδια ευκολία όπως και παλιά, επικαλούμαι την επιβεβαιωμένη απόλυτα «θέση» των εχόντων άριστη γνώση του χώρου ειδικών, οι οποίοι φόρα -= παρτίδα έχουν στοιχεία πως οι περισσότεροι εν ενεργεία σήμερα διαιτητές, έχουν ταυτοποιηθεί με σχέσεις στενές που διαρκούν, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει βέβαια ότι και δωροδοκούνται. Οι συγκεκριμένοι ειδικοί, με το που ανακοινώνονται οι ορισμοί των πρώτων διαιτητών αλλά και όσων ορίζονται στο VAR, αμέσως και χωρίς καμία δυσκολία τοποθετούνται, χαρακτηρίζοντας φίλα προσκείμενους σε συγκεκριμένο σύλλογο τους επιλεγέντες. Μερικές φορές μάλιστα επιβεβαιώνονται, προβλέποντας ποιους θα ορίσουν σε ένα συγκεκριμένο κρίσιμο παιχνίδι μιας… συγκεκριμένης ομάδας.
Τόσο απλά και άλλο τόσο διαφωτιστικά. Που καταλήγουμε; Δυστυχώς σε αυτό που λέμε στον τίτλο μας, ότι δηλαδή μερικοί Έλληνες διαιτητές παραμένουν τα σημαδεμένα χαρτιά μιας τράπουλας, η οποία με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, θα προειδοποιεί και θα επιβεβαιώνει ότι η διάβρωση συνεχίζεται. Περιορισμένη βέβαια, αλλά διακριτικά εμφανής.
